Η Ρεν έμεινε ακίνητη στην πόρτα του μπάνιου.
Ο Ντέμιαν είχε πάψει να την κοιτάζει.
Όλη του η προσοχή είχε στραφεί στον αεραγωγό πάνω από τον μαρμάρινο τοίχο.
Από το εσωτερικό του ακουγόταν ένα αργό μεταλλικό ξύσιμο.
Σαν κάποιος να μετακινούσε προσεκτικά ένα εργαλείο πίσω από τη γρίλια.
«Μην κάνεις ούτε βήμα», είπε χαμηλόφωνα.
Η Ρεν έσφιξε το clipboard πάνω στο στήθος της.
«Κύριε, πρέπει να καλέσω την ασφάλεια.»
«Όχι ακόμη.»
Ο Ντέμιαν άφησε το ποτήρι του στην άκρη της μπανιέρας και άπλωσε το χέρι προς ένα μικρό χειριστήριο δίπλα στις πετσέτες.
Πάτησε ένα κουμπί.
Η κλασική μουσική που ακουγόταν στη σουίτα σταμάτησε απότομα.
Στη θέση της απλώθηκε μια βαριά, αφύσικη σιωπή.
Τότε ακούστηκε καθαρά ένας δεύτερος ήχος.
Ένα πολύ αδύναμο κλικ.
Ο Ντέμιαν κοίταξε τη Ρεν.
«Βγες αργά από το μπάνιο. Μείνε μακριά από τα παράθυρα.»
Η νεαρή γυναίκα υπάκουσε.
Έκανε ένα βήμα προς τα πίσω.
Την ίδια στιγμή, ένα μικρό μεταλλικό αντικείμενο γλίστρησε μέσα από τη γρίλια και έπεσε πάνω στα πλακάκια.
Η Ρεν πνίγηκε από μια κραυγή.
Έμοιαζε με μικρή συσκευή εγγραφής, αλλά από τη μία πλευρά προεξείχε μια λεπτή βελόνα.
Ο Ντέμιαν βγήκε αμέσως από την μπανιέρα, τύλιξε γύρω του μια σκούρα ρόμπα και στάθηκε ανάμεσα στη Ρεν και στη συσκευή.
«Μην την αγγίξεις.»
Πάτησε δεύτερο κουμπί στο χειριστήριο.
Μέσα σε δευτερόλεπτα, η κεντρική πόρτα της σουίτας άνοιξε και τέσσερις άντρες ασφαλείας μπήκαν κρατώντας όπλα χαμηλωμένα.
Ο επικεφαλής τους, ένας ψηλός άντρας που ονομαζόταν Μάρκους, κοίταξε πρώτα τον Ντέμιαν και έπειτα τη Ρεν.
«Κύριε Κρος, τι συνέβη;»
Ο Ντέμιαν έδειξε το αντικείμενο στο πάτωμα.
Ο Μάρκους φόρεσε γάντια, γονάτισε και το εξέτασε χωρίς να το αγγίξει.
Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.
«Πιθανός μηχανισμός έγχυσης. Ίσως να προοριζόταν για το νερό ή τον εξαερισμό.»
Η Ρεν ένιωσε τα πόδια της να λυγίζουν.
«Δηλαδή κάποιος προσπαθούσε να τον δηλητηριάσει;»
Ο Μάρκους σηκώθηκε.
«Αυτό θα το αποφασίσουν οι ειδικοί.»
Ο Ντέμιαν στράφηκε προς εκείνον.
«Κλείστε τον δωδέκατο όροφο. Κανένας υπάλληλος και κανένας επισκέπτης δεν φεύγει χωρίς έλεγχο.»
«Μάλιστα, κύριε.»
Δύο άντρες βγήκαν αμέσως.
Ο Μάρκους κοίταξε τη Ρεν με καχυποψία.
«Πώς μπήκατε εδώ;»
Εκείνη σήκωσε το γενικό κλειδί.
«Είμαι εκπαιδευόμενη στη διοίκηση. Η σουίτα βρισκόταν στη λίστα επιθεώρησης.»
«Η σουίτα 1207 δεν εμφανίζεται ποτέ στις λίστες προσωπικού.»
Η Ρεν άνοιξε βιαστικά το clipboard.
Το χαρτί έτρεμε στα χέρια της.
Το δωμάτιο 1207 ήταν γραμμένο πρώτο, με τη σφραγίδα του γραφείου του γενικού διευθυντή.
Ο Μάρκους πήρε τη σελίδα.
«Ποιος σας την έδωσε;»
«Ο κύριος Όλιβερ.»
Ο Ντέμιαν πλησίασε.
«Ο γενικός διευθυντής;»
«Ναι. Εκείνος με έστειλε να ελέγξω τις VIP σουίτες.»
Ο Μάρκους αντάλλαξε βλέμμα με τον εργοδότη του.
«Ο Όλιβερ γνωρίζει ότι αυτός ο όροφος διαχειρίζεται αποκλειστικά από τη δική μας ομάδα.»
Η Ρεν κατάλαβε τι υπονοούσαν.
«Δεν είχα καμία σχέση με αυτό. Είναι η πρώτη μου ημέρα.»
Ο Μάρκους δεν μαλάκωσε.
«Ακριβώς γι’ αυτό θα ήσασταν εύκολο πρόσωπο να χρησιμοποιηθεί.»
Τα λόγια του την έκαναν να παγώσει.
Κάποιος είχε βάλει σκόπιμα το δωμάτιο στη λίστα της.
Κάποιος ήθελε να μπει εκεί.
Ίσως για να ενεργοποιήσει τη συσκευή.
Ίσως για να βρει τη νεαρή υπάλληλο μέσα στη σουίτα όταν όλα θα είχαν τελειώσει.
Ο Ντέμιαν παρατήρησε την έκφρασή της.
«Κάθισε.»
«Είμαι καλά.»
«Δεν ήταν ερώτηση.»
Η φωνή του ήταν αυστηρή, αλλά όχι σκληρή.
Η Ρεν κάθισε στην άκρη ενός καναπέ.
Ο Ντέμιαν ζήτησε από έναν άντρα της ασφάλειας να της φέρει νερό.
Έπειτα τηλεφώνησε προσωπικά στον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου.
«Κλείσε όλες τις εξόδους», είπε. «Και φέρε τον Όλιβερ στον δωδέκατο όροφο.»
Λιγότερο από δέκα λεπτά αργότερα, ο γενικός διευθυντής μπήκε στη σουίτα συνοδευόμενος από δύο άντρες ασφαλείας.
Το πρόσωπό του ήταν κατακόκκινο.
«Κύριε Κρος, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Η νέα υπάλληλος έκανε ένα απαράδεκτο λάθος.»
Η Ρεν σηκώθηκε.
«Εσείς μου δώσατε τη λίστα.»
Ο Όλιβερ ούτε που την κοίταξε.
«Προφανώς διάβασες λάθος τον αριθμό.»
Ο Μάρκους τού έδειξε το χαρτί.
«Το 1207 βρίσκεται ξεκάθαρα γραμμένο εδώ.»
Ο Όλιβερ κοίταξε τη σελίδα και δίστασε μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.
Όμως ο Ντέμιαν το πρόσεξε.
«Αναγνωρίζεις τη σφραγίδα;» τον ρώτησε.
«Φυσικά, αλλά οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την αντιγράψει.»
«Η δεσποινίς Πάρκερ είπε ότι της παρέδωσες προσωπικά τη λίστα.»
Ο Όλιβερ γύρισε επιτέλους προς τη Ρεν.
Το βλέμμα του ήταν ψυχρό.
Προειδοποιητικό.
«Είναι αγχωμένη. Ίσως μπερδεύτηκε.»
Η Ρεν είχε περάσει ολόκληρη την πρώτη ημέρα προσπαθώντας να μην κάνει λάθος.
Είχε κρατήσει σημειώσεις.
Είχε επαναλάβει κάθε οδηγία.
Και θυμόταν με απόλυτη ακρίβεια τη στιγμή που ο Όλιβερ τής είχε δώσει το clipboard.
«Δεν μπερδεύτηκα», είπε.
Ο Όλιβερ χαμογέλασε συγκαταβατικά.
«Ρεν, καταλαβαίνω ότι φοβάσαι πως θα χάσεις τη δουλειά σου. Αλλά το να κατηγορείς τον γενικό διευθυντή δεν θα σε βοηθήσει.»
Η Ρεν ένιωσε το πρόσωπό της να καίει.
Πριν προλάβει να απαντήσει, ο Ντέμιαν μίλησε.
«Δεν θα χάσει τη δουλειά της.»
Ο Όλιβερ γύρισε απότομα.
«Κύριε Κρος, παραβίασε την ιδιωτικότητά σας.»
«Και με αυτό πιθανότατα μου έσωσε τη ζωή.»
Η αίθουσα σώπασε.
Ο Ντέμιαν πλησίασε τον διευθυντή.
«Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί την έστειλες εδώ ακριβώς τη στιγμή που κάποιος είχε πρόσβαση στον αεραγωγό μου.»
Ο Όλιβερ άρχισε να ιδρώνει.
«Δεν γνωρίζω τίποτα για αυτό.»
«Θα το ανακαλύψουμε.»
Η ασφάλεια πήρε το κινητό, την κάρτα εισόδου και τον υπολογιστή του.
Αρχικά δεν βρήκαν τίποτα ύποπτο.
Όμως τα αρχεία του συστήματος αποκάλυψαν ότι η πρόσβαση στη σουίτα είχε αλλάξει στις έξι το πρωί.
Κάποιος είχε αφαιρέσει προσωρινά την ένδειξη «κατειλημμένο» και την είχε αντικαταστήσει με «έτοιμο για επιθεώρηση».
Η αλλαγή είχε γίνει από τον λογαριασμό του Όλιβερ.
Εκείνος ισχυρίστηκε ότι ο κωδικός του είχε κλαπεί.
Τότε η Ρεν θυμήθηκε κάτι.
«Το πρωί, όταν μου παρέδωσε τη λίστα, υπήρχε ένας τεχνικός έξω από το γραφείο του.»
Ο Μάρκους στράφηκε προς εκείνη.
«Πώς έμοιαζε;»
«Φορούσε στολή συντήρησης. Κρατούσε εργαλειοθήκη και είχε ένα σημάδι στο αριστερό του χέρι.»
Η ομάδα ασφαλείας έλεγξε τις κάμερες.
Ο άντρας εμφανιζόταν να μπαίνει στον χώρο προσωπικού χρησιμοποιώντας προσωρινή κάρτα επισκέπτη.
Λίγο αργότερα, καταγραφόταν στον διάδρομο του δωδέκατου ορόφου.
Έπειτα εξαφανιζόταν σε μια ζώνη χωρίς κάμερες κοντά στους αεραγωγούς.
Ο Όλιβερ τον είχε συνοδεύσει μέχρι το ασανσέρ υπηρεσίας.
Η αστυνομία κλήθηκε αμέσως.
Η Ρεν έδωσε κατάθεση για περισσότερες από δύο ώρες.
Μέχρι να τελειώσει, είχε πειστεί ότι η καριέρα της είχε καταστραφεί, ακόμη κι αν κανείς δεν την κατηγορούσε πλέον.
Ο Ντέμιαν βρισκόταν στη διπλανή αίθουσα μαζί με τους ερευνητές.
Όταν βγήκε, φορούσε πλέον σκούρο κοστούμι.
Η ψυχρή, επιβλητική εικόνα που γνώριζε ολόκληρη η πόλη είχε επιστρέψει.
Πλησίασε τη Ρεν.
«Θα σε συνοδεύσουν στο σπίτι.»
«Δεν χρειάζεται.»
«Ο άνθρωπος που εγκατέστησε τη συσκευή δεν έχει εντοπιστεί ακόμη.»
«Γιατί να ενδιαφέρεται για εμένα;»
«Επειδή είδες το πρόσωπό του.»
Η Ρεν θυμήθηκε τον τεχνικό.
Εκείνη τη στιγμή είχε φανεί εντελώς συνηθισμένος.
Τώρα η εικόνα του την έκανε να ανατριχιάζει.
«Κύριε Κρος, λυπάμαι πραγματικά που μπήκα στο δωμάτιό σας.»
Ο Ντέμιαν την κοίταξε για λίγο.
Ύστερα η άκρη των χειλιών του κινήθηκε ανεπαίσθητα.
«Υπήρξαν χειρότεροι τρόποι να γνωριστούμε.»
Η Ρεν κοκκίνισε.
Εκείνος, όμως, σοβάρεψε αμέσως.
«Και καλύτεροι τρόποι να σε χρησιμοποιήσει κάποιος ως αποδιοπομπαίο τράγο.»
Το ίδιο βράδυ, η αστυνομία εντόπισε τον ψεύτικο τεχνικό σε σταθμό λεωφορείων.
Στην τσάντα του βρέθηκαν εργαλεία, ανταλλακτικές κάρτες ξενοδοχείου και δεύτερη συσκευή ίδια με εκείνη του αεραγωγού.
Οι εργαστηριακές εξετάσεις αποκάλυψαν ότι περιείχε ισχυρή ουσία που, όταν θερμαινόταν από τον ατμό του μπάνιου, μπορούσε να προκαλέσει απώλεια αισθήσεων και καρδιακή ανακοπή.
Ο θάνατος πιθανότατα θα έμοιαζε με φυσικό ιατρικό επεισόδιο.
Ο άντρας αρνήθηκε να μιλήσει.
Όμως στο τηλέφωνό του υπήρχαν μηνύματα με τον Όλιβερ.
Ο γενικός διευθυντής είχε λάβει μεγάλο χρηματικό ποσό μέσω μιας εταιρείας-βιτρίνας.
Η δουλειά του ήταν να εξασφαλίσει ότι ο Ντέμιαν θα βρισκόταν μόνος στη σουίτα και ότι μια άπειρη υπάλληλος θα έμπαινε αργότερα για να βρει το σώμα.
Η Ρεν είχε επιλεγεί επειδή ήταν καινούργια.
Δεν γνώριζε τις διαδικασίες.
Δεν είχε ισχυρές σχέσεις μέσα στο ξενοδοχείο.
Και το λάθος θα μπορούσε εύκολα να αποδοθεί στην απειρία της.
Όμως το σχέδιο απέτυχε επειδή είχε μπει νωρίτερα απ’ όσο υπολόγιζαν.
Ο Ντέμιαν δεν είχε προλάβει να ενεργοποιήσει περισσότερο ατμό.
Και εκείνη είχε δει τον τεχνικό το πρωί.
Ο Όλιβερ συνελήφθη πριν από τα μεσάνυχτα.
Η έρευνα δεν σταμάτησε εκεί.
Τα μηνύματα αποκάλυψαν ότι την απόπειρα είχε χρηματοδοτήσει ο μεγαλύτερος επιχειρηματικός αντίπαλος του Ντέμιαν, ο Βίκτορ Λέιν.
Οι δύο άντρες βρίσκονταν σε διαμάχη για μια τεράστια συμφωνία αστικής ανάπτυξης.
Ο Ντέμιαν επρόκειτο να καταθέσει στοιχεία που συνέδεαν τον Λέιν με δωροδοκίες και ξέπλυμα χρημάτων.
Αν πέθαινε πριν από τη δικαστική ακρόαση, ολόκληρη η υπόθεση θα μπορούσε να καταρρεύσει.
Ο Βίκτορ Λέιν πίστευε ότι είχε σχεδιάσει ένα τέλειο έγκλημα.
Δεν είχε υπολογίσει μια νεαρή γυναίκα που μπήκε στο λάθος δωμάτιο την κατάλληλη στιγμή.
Την επόμενη ημέρα, η Ρεν κλήθηκε στο γραφείο του ιδιοκτήτη του Sinclair.
Περίμενε ότι, παρά τα γεγονότα, θα της ζητούσαν να παραιτηθεί για να αποφύγουν τη δημοσιότητα.
Αντί γι’ αυτό, βρήκε τον Ντέμιαν να περιμένει δίπλα στο παράθυρο.
Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου σηκώθηκε.
«Δεσποινίς Πάρκερ, σας οφείλουμε μια συγγνώμη.»
Η Ρεν έμεινε όρθια.
«Θα απολυθώ;»
Ο άντρας έδειξε έκπληκτος.
«Φυσικά όχι.»
Ο Ντέμιαν γύρισε προς το μέρος της.
«Θα ήταν παράξενος τρόπος να ανταμείψουμε τον άνθρωπο που αποκάλυψε το κενό ασφαλείας.»
«Δεν το αποκάλυψα επίτηδες.»
«Οι σημαντικότερες αλήθειες σπάνια εμφανίζονται όταν τις περιμένουμε.»
Η διοίκηση της πρόσφερε να παραμείνει στο πρόγραμμα εκπαίδευσης, αυτή τη φορά υπό διαφορετικό επόπτη.
Η Ρεν δέχτηκε, αλλά έθεσε έναν όρο.
«Θέλω να συμμετάσχω στην αναθεώρηση των διαδικασιών πρόσβασης. Κανένας νέος υπάλληλος δεν πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά με αυτόν τον τρόπο.»
Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε.
Ο Ντέμιαν την παρατήρησε με νέο ενδιαφέρον.
«Δεν ζητάς αποζημίωση;»
«Ζητώ να διορθωθεί το σύστημα.»
«Γιατί;»
«Επειδή το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ένας κακός διευθυντής. Ήταν ότι κανείς δεν είχε δημιουργήσει διαδικασία που να προστατεύει τους ανθρώπους από εκείνον.»
Για πρώτη φορά, ο Ντέμιαν χαμογέλασε πραγματικά.
«Τότε ίσως η διοίκηση ξενοδοχείων να είναι πράγματι η σωστή καριέρα για εσένα.»
Τις επόμενες εβδομάδες, η Ρεν εργάστηκε δίπλα σε ειδικούς ασφαλείας.
Ανακάλυψε ότι ήταν καλή όχι μόνο στο να ακολουθεί λίστες, αλλά και στο να εντοπίζει αδυναμίες που οι πιο έμπειροι θεωρούσαν φυσιολογικές.
Πρότεινε διπλή επιβεβαίωση για τις VIP σουίτες.
Καταγραφή κάθε αλλαγής στη διαθεσιμότητα δωματίων.
Και σύστημα που ειδοποιούσε ταυτόχρονα τη διοίκηση και την ασφάλεια όταν χρησιμοποιούνταν γενικό κλειδί σε κατειλημμένο δωμάτιο.
Οι αλλαγές εφαρμόστηκαν σε όλα τα ξενοδοχεία του ομίλου.
Ο Ντέμιαν παρέμεινε στο Sinclair όσο συνεχιζόταν η έρευνα.
Η Ρεν τον συναντούσε συχνά στους διαδρόμους.
Στην αρχή κάθε συνάντηση ήταν αμήχανη.
Εκείνη θυμόταν τη μπανιέρα.
Κι εκείνος φαινόταν να απολαμβάνει διακριτικά την αμηχανία της.
«Χτύπησες αυτή τη φορά;» τη ρώτησε μία ημέρα όταν του παρέδωσε έναν φάκελο.
«Τρεις φορές.»
«Εντυπωσιακή πρόοδος.»
«Δεν θα με αφήσετε ποτέ να το ξεχάσω, έτσι;»
«Μου έσωσες τη ζωή ενώ κρατούσες λίστα με πετσέτες. Είναι δύσκολο να ξεχαστεί.»
Πίσω από την ψυχρή φήμη του, η Ρεν άρχισε να βλέπει έναν διαφορετικό άνθρωπο.
Ο Ντέμιαν δεν ήταν ευγενικός με όλους.
Δεν ήταν εύκολος.
Δεν συγχωρούσε την προδοσία.
Όμως φερόταν με σεβασμό στους ανθρώπους που δούλευαν σκληρά και δεν χρησιμοποιούσε ποτέ τη θέση του για να τους ταπεινώσει.
Έναν μήνα αργότερα, η υπόθεση εναντίον του Βίκτορ Λέιν έγινε δημόσια.
Ο Όλιβερ συμφώνησε να καταθέσει με αντάλλαγμα μειωμένη ποινή.
Ο ψεύτικος τεχνικός αποκάλυψε ποιος είχε δώσει την εντολή.
Ο Λέιν συνελήφθη για συνωμοσία, απόπειρα δολοφονίας, δωροδοκία και οικονομικά εγκλήματα.
Η Ρεν χρειάστηκε να καταθέσει στο δικαστήριο.
Ήταν τρομοκρατημένη.
Πριν μπει στην αίθουσα, ο Ντέμιαν τη βρήκε μόνη στον διάδρομο.
«Δεν χρειάζεται να φοβάσαι.»
«Είναι εύκολο να το λέει ο πιο φοβερός άντρας της πόλης.»
Εκείνος χαμογέλασε.
«Αυτός ο τίτλος είναι υπερβολικός.»
«Οι υπάλληλοι ψιθυρίζουν το όνομά σας.»
«Και εσύ μπήκες στο μπάνιο μου χωρίς να χτυπήσεις.»
Η Ρεν γέλασε παρά το άγχος της.
Ο Ντέμιαν σοβάρεψε.
«Πες μόνο όσα είδες. Η αλήθεια είναι αρκετή.»
Η κατάθεσή της βοήθησε να συνδεθούν τα γεγονότα της πρώτης ημέρας με τα ψηφιακά στοιχεία.
Ο Βίκτορ Λέιν καταδικάστηκε.
Ο Όλιβερ έχασε οριστικά τη θέση του και αντιμετώπισε πολυετή ποινή.
Το ξενοδοχείο προσέφερε στη Ρεν μόνιμη θέση πριν ολοκληρωθεί ακόμη η εκπαίδευσή της.
Εκείνη όμως ζήτησε να τελειώσει κανονικά το πρόγραμμα.
«Δεν θέλω να μου δοθεί κάτι επειδή συνέβη ένα έγκλημα», εξήγησε.
Ο Ντέμιαν, που βρισκόταν στη συνάντηση, έγνεψε επιδοκιμαστικά.
«Τότε κέρδισέ το όπως θέλεις.»
Έναν χρόνο αργότερα, η Ρεν έγινε η νεότερη υπεύθυνη λειτουργίας VIP ορόφων στην ιστορία του Sinclair.
Την ημέρα της προαγωγής της, βρήκε έναν φάκελο πάνω στο γραφείο της.
Μέσα υπήρχε μια κάρτα από τον Ντέμιαν.
«Για την πρώτη υπάλληλο που παραβίασε την ιδιωτικότητά μου και βελτίωσε την ασφάλειά μου.»
Κάτω από την κάρτα υπήρχε ένα μικρό ασημένιο μπρελόκ με τον αριθμό 1207.
Η Ρεν γέλασε.
Το ίδιο βράδυ, ο Ντέμιαν την περίμενε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου.
Χωρίς σωματοφύλακες στο τραπέζι.
Χωρίς επαγγελματικούς φακέλους.
«Αυτό είναι εταιρική συνάντηση;» τον ρώτησε.
«Όχι.»
«Έλεγχος ασφαλείας;»
«Επίσης όχι.»
«Τότε τι είναι;»
Ο Ντέμιαν τράβηξε την καρέκλα απέναντί του.
«Ένα δείπνο. Αυτή τη φορά, με πρόσκληση.»
Η Ρεν κάθισε.
«Και είστε βέβαιος ότι δεν θα έπρεπε πρώτα να χτυπήσω;»
Εκείνος γέλασε.
Ήταν ένας ήχος που ελάχιστοι άνθρωποι στην πόλη είχαν ακούσει.
Η πρώτη ημέρα της Ρεν στο Sinclair θα μπορούσε να είχε καταστρέψει την καριέρα της.
Αντί γι’ αυτό, αποκάλυψε μια συνωμοσία, έσωσε μια ζωή και της έδειξε ότι ένα λάθος δεν καθορίζει πάντα το μέλλον.
Μερικές φορές, η λάθος πόρτα σε οδηγεί ακριβώς εκεί όπου πρέπει να βρεθείς.
Και το δωμάτιο 1207, που κάποτε αντιπροσώπευε τη μεγαλύτερη ντροπή της, έγινε τελικά ο αριθμός που της θύμιζε την ημέρα που είχε το θάρρος να μην απομακρυνθεί από την αλήθεια.
